Tuesday, 29 October 2013

நிலாச்சருகு




எனக்கு வயது எண்பத்தாறு
நான் இருக்குமிடம் முதியோர் வீடு

அலை அடித்து சாய்ந்த மரமென
அந்த அலை அரித்து சென்ற மணலென
ஆகிவிட்டது என் வாழ்க்கை
முதிர்ந்து விட்டது என் யாக்கை

கனாக் கண்ட வாழ்வெங்கே – கால்
துள்ளித் திரிந்த காலமெங்கே

சுட்டிய விழிப்பார்வை எங்கே – என்
கட்டழகு தேகம் எங்கே

சரிந்த நடை அழகு எங்கே – நான்
சிரித்திருந்த பொழுதுகள் எங்கே

சுவாசித்த காற்றெங்கே – என்னை
நேசித்த காதலிகள் எங்கே

சுற்றித்திரிந்த வீதிகள் அழிந்தே தான் போயின
மூட்டுவலியும் முதுகுவலியும் மிச்சமாய் ஆகின

தோள் கொடுத்த தோழர்கள் காணாமல்; போனார்கள்
சொந்தங்களும் பந்தங்களும் சொல்லாமல் ஏகினர்

ஆடி அடங்கிப் போகும் தருணம்
மிச்சமிருக்கும் ஆசைகள் முளைத்து எழும்

என்ன செய்வது
வாழ்கை திரும்பப் போவதில்லை
இந்த வயதும் குறைய வழியில்லை
ஆற்றுவதற்கு இங்கு யாருமில்லை
இது நான் முடியும் வேளை.



6 comments:

Ramani S said...

சருகின் உணர்வினை
உணரச் செய்து போகும் அருமையான கவிதை
பகிர்வுக்கும் தொடரவும் வாழ்த்துக்கள்

காளியப்பன் கவிதைகள் said...

முதுமை ...என்றால்
முயற்சிகளில்
ஏறிவந்த இளமை!
பயிற்சிகளில்
ஊறிவந்த பழைமை !
தளர்ச்சிகளைத்
தள்ளி வந்த தண்மை!
அயர்ச்சிகளை
அகற்றி வந்த அகமை !
வளர்ச்சிகளைக்
கொடுத்து வந்த வண்மை!
கிளர்ச்சிகளைக்
கிள்ளிப் போட்ட கேண்மை!
இகழ்ச்சிகளை
எரித்துவந்த இனிமை!
புரட்சிகளைப்
புகுத்தி நிற்கும் பொருண்மை !
-0-
என்று ஒருமுறை எழுதியிருந்தேன்.. ஆரோக்கியமாக உடலையும், மனத்தையும் பேணுவதே வாழ்வில் முக்கியம். அது இல்லாதவரை அனைத்தும் சூரியனைக் கண்ட் பனியாய்ப் பறிபோய்விடும்.தங்களின் னிலாச் சருகு கூட வற்றிவிட்ட இந்த ஆரோக்கிய வறட்சியைக் காட்டும் தாகமே!. கர்த்தர் கைகொடுப்பாராக!-எசேக்கியல் காளியப்பன்.

sathees said...

வாழ்த்துக்களுக்கு நன்றி நண்பர்களே.
@ காளியப்பன்: உங்கள் கவிதை கூட மிகவும்
அழகாகவும் அர்த்தம் நிறைந்ததாகவும் இருக்கிறது.
நன்றி. வாழ்த்துக்கள்.

Anonymous said...

வணக்கம்
உணர்வு மிக்க கவிதை அருமை வாழ்த்துக்கள்

-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

நம்பள்கி said...

நல்ல கவிதை.
என் தமிழ்மணம் வோட்டு பிளஸ் +1 போட்டாச்சு!
நன்றி!

sathees said...

நன்றி நண்பர்களே.

Post a Comment